سلام سلام سلام

دوستان گلم

دلم این قدر براتون تنگ شده بود که نگو

امروز 8 اردیبهشت،تولد وبلاگ بولدوزر خانومه

رفتیم تو 3 سال، و خلاصه در خود نمی گنجیم و اینا

اصلا نمی دونیم که شاد باشیم یا خوشحال باشیم.

در راستای این مناسبت فرخنده یکم میام اینجا چرت و پرت

می نویسم.موضوع این بار همین ماجرای وبلاگ نویسی ما می باشد.

 

این ماجرا رو که می خوام بتعریفم هی یاد یکی از دوستان

میافتم.آخه ماجراش شبیه ما بوده.آره.خلاصه:

روزی روزگاری یه بنده خدا بود (خودم منظورمه) که

خیلی بسیار زیاد غمگین و اینا بود، و توی زندگیش مرتب

بز میاوارد( به طوریکه حتی می تونست به شغل شریف

چوپانی مشغول بشه) تا اینکه یه روز به خودش عرض کرد که

بابا عمر کمه صفا کن (یعنی شاد باش صفای دیگری منظور

نبوده) فردا روز پا می شی می بینی که همش غصه نوش

جان کردی در همین راستا بود که پا شد رفت هی وبلاگ

طنز خوانید تا اینکه خر به کله او بوسه زد و سور و سات

این وبلاگ را راه بیانداخت.چنان که افتد و دانی.

او بنده خداهه ییو متوجه گشت که کمپلکس زندگیش از

آکبندی به در آمده.آره.ما که خوشحال ملت هم که خوشحال.

چی می خواهیم دیگه.والا.

در ابتدا وبلاگش یکم ضد سیبیل بود.بود.و کلی دوست

فمینیست یافت.ولی بعدا افکار فمینیستی را از بیخ قیچی

کرد ریخت جلوی شتر.

کلی هم دوست درست درمان و استخوان دار یافت کرد.

در کل یه قانون توپ وجود داره که می فرماید که به هر

چیزی که احتیاج داری اون چیز رو به دیگران بده در

این صورت صد برابر به خودت بر می گرده.

مثل شادی، مثل عشق ، مثل پول. این یه قانونه شما هم

امتحانش کنید.جواب میده.

شاید دیگه هرگز اینجا ننویسم.منتظرم نباشید.

نوشته شده توسط آیلا در 87/02/08 ساعت 10 | لینک ثابت