سلام

خوبید ان شا الله (با لحن حاجآقی بخونید)

دلم برای نوشتن توی این وبلاگ تنگ شده بود.

برای دوستانم نیز هم

این دفعه موضوع و اینا ندارم.حالا نیست که این همه سعی

در محتوا داشتیم و اینجا پر محتوا شد.والا.یکی از دوستام

هر بار که اینجا رو آپدیت می کنم ما رو به کلی ناسزا مزین

می کنه که اینا چیه تو می نویسی و اراجیفی از این دست

منم میگم بهش که خب واسه تو نمی نویسم که والا.من مخاطب

خودم رو دارم.والا.

تاحالا دقت کردید که اینها که خیلی بیخیال و خوش و خوشحال

به نظر می رسند از همه غمگین تر و اینها هستند. البته اینو

همینجوری گفتما .

راستش این ترم یکی از دوستانم فارغ التحصیل میشه.منم یکم

دپ شدم.همش یاد شیطنت هامون میافتم.چقدر خوش بودیم.

مخصوصا توی اردو ها.اینقدر بی نظمی و شیطنت می کردیم

که اسممون رو توی لیست سیاه قرار دادند و دیگه نبردنمون اردو.

یادش بخیر توی هتل نصف شبها و صبح زود میرفتیم شعار

می دادیم. انرژی هسته ای حق مسلم ماست.

چقدر فیلم مستند میساختیم.

چقدر اس ام اس می ساختیم.تمام طول اردو رو بیدار می موندیم.

چقدر قیافه عصبانیه مسئولهای اردو با نمک بود.یه بار که توی هتل

گروه ما رو زندانی کردن چقدر دعوا کردیم.یاد موشکای توی کلاس

میوفتم.چقدر ملت رو سر کار گذاشتیم.

بیشتر که دقت می کنم میبینم که فقط لحظاتی که شاد بودم رو زندگی کردم.

الان به ناراحتی هام هم خنده ام گرفته.

این وبلاگ هم با همه دوستان شیرینش جز لحظات شادم بوده.

شاد باشید و به دیگران شادی هدیه کنید.زندگی دیری نمی پاید.

پ.ن.۱.Să nu mă-ntrebi de ce  Lumea din jur nu mai e,

پ.ن.۲.متن بالا رو نمیگم به چه زبونیه.ولی خب معنیش هم

زیاد مهم نیست.بلاخره هر کسی خودش یه روزی اینو می فهمه.والا.

پ.ن.۳.به نظرت این بار یکم نوشتم متفاوت نبود؟